 |
SOEST
3
BOSSTRAAT 137
3766 AE SOEST
tel.: 035-6017529
19 september 2010: S.D.O. 2 – SO SOEST 3 3–1
Op de zondagavond moet het verslag voor de site geschreven worden; je zoekt een thema en gaat aan de slag.
Het moet een beetje leuk zijn en de sfeer van de afgelopen middag weergeven.
Het moet allemaal een beetje te volgen zijn, ook voor alle moeders, die van vorige week was wel heel moeilijk, vertelde Jorrit.
Laten we het deze week dus maar simpel houden, het is zo als het is, we hebben door onze eigen schuld verloren.
Het lijkt een terugkerend fenomeen, wanneer het er echt om gaat, wanneer dat wordt uitgesproken en begrepen, geeft dit elftal niet thuis. De start was onbegrijpelijk zwak.
Kregen de laatste lijn en het middenveld vooraf nog complimenten voor het ‘in de taak’ blijven spelen, de concentratie en inzet nu was het matig en, vanaf de zijkant gezien, ongeconcentreerd, mat en onnadenkend.
De 1-0 was een schoolvoorbeeld van onze tegendoelpunten, een onnodige overtreding, een hoge voorzet en gewoon ‘niet’ verdedigen.
Onze kracht is het druk zetten naar voren; dat de tegenstander dat nu óók deed was even schrikken.
Zaken die zo onderhand tijdens wedstrijdbesprekingen niet meer uitgesproken worden omdat ze duidelijk moeten zijn, werden met gemak bij het oud vuil gezet.
Bij balbezit tegenstander … druk op de bal, gewoon niet doen; wij bepalen het tempo …. nee, gewoon mee blijven rennen, bij tegencorners ieder zijn eigen man … nee joh.
Niemand kan mij uitleggen waarom er met zo’n schijnbare gemakzucht begonnen werd.
De eerste helft sleepte zich zo voort. Feitelijk kreeg SDO geen enkele mogelijkheid meer, maar wij ook niet, het was gewoon slecht voetbal.
De tweede helft gaf een ander beeld. Nu gingen we wel naar voren en ontstonden er mogelijkheden om de gelijkmaker te maken. Bij SDO begonnen gaten te vallen en leken de ook de spelers één voor één om te vallen.
De gelijkmaker leek een kwestie van tijd, maar het noodlot sloeg toe 2-0, toen was het een beetje over.
De eindstand was uiteindelijk 3-1, een welverdiende nederlaag, opgelopen door en in de eerste helft.
Tien minuten voor tijd ging Rieka onderuit op dat door hem onbegrepen kunstgrasveld. Hij stond op en liep met een slap handje naar de zijkant. Volgens hem was het ‘niet helemaal goed zo’. Ik ben geen anatomisch genie, maar zelfs ik zag dat het ‘niet goed’ zat.
Een van onze vaste toeschouwers, Willem B. te S, bracht hem met gillende banden naar het ziekenhuis, waar onze conclusie van ‘niet goed’ werd gedeeld ‘pols gebroken’.
Richard sterkte!
(de vijf euro boete omdat je vroegtijdig het veld verlaten hebt, kan je over twee weken betalen, wanneer je loopgips hebt en derhalve de looptrainingen kunt hervatten).
LPR
