31 oktober 2010: SOEST 3 - NEDERHORST 2 1-3
EERLIJK
Iedereen in onze maatschappij wil meedoen, wil meetellen. Eigenlijk zijn we soms best jaloers op een ander. U, als lezer, natuurlijk niet, maar die anderen. Dat gaat niet alleen om materiele zaken, maar ook om het ‘gevoel’ om ergens bij te horen.
Bij het derde manifesteert zich dat bij de ziekenboeg, het lijkt een rage te worden om daar bij te horen. Ben jij niet een van de geblesseerden dan train je niet hard genoeg, ga je onvoldoende fel het duel in óf ben je keiharde bikkel die onverantwoord doorgaat.
Verleden week heb ik al het hele hospitaal opgesomd, maar die is momenteel al weer achterhaald. Drie nieuwe vrijwilligers hebben zich aangemeld, Ruben en Menno hebben last van hun addukatoren, Bart moet een origene lage rugtraining voor chronische lage rugklachten volgen.
Voorwaar dus geen kattenpis. Dit gevoegd bij alle anderen levert een mooi plaatje op.
Om een elftal bij elkaar te krijgen moet er dus aardig gepuzzeld worden, wetende dat de beoogde opstelling van donderdag, zondag weer moet worden aangepast. Halve geblesseerden worden, om aan het beoogde aantal van elf te komen, toch de arena ( geen verwijzing naar dat A’damse ding, maar overdrachtelijk bedoeld) ingestuurd.
Richard liep met een mitella om, Kevin liep met zijn hamstrings onder zijn arm en Paul liep met nieuw verkregen bloed voor extra zuurstof en Nico was asvanwege algehele malaise maar voor 20 minuten inzetbaar.
De vraag aan de scheids om twee voetballers die op 50% kunnen functioneren als één te tellen vond geen goedkeuring.
Is deze bezetting, waarmee een gemiddeld streekziekenhuis jaloers op zou zijn, van invloed op de prestaties van het derde. Het zou eigenlijk moeten en kijken we naar de uitslagen dan is het heel makkelijk om het veldhospitaal de schuld de geven, is iedereen en alles ingedekt.
Afgelopen zondag bleek echter dat de achterblijvers een heel goede partij voetbal op de mat konden leggen. Er werd gewoon goed gevoetbald en het was helemaal geen straf om langs de kant te staan, als trainer of als toeschouwer. Dat de uitslag niet was wat we wilden en zou moeten zijn is een gegeven, maar de getoonde inzet en het voetbal was meer dan acceptabel. Het derde domineerde de wedstrijd, en de tegenstander counterde heel effectief.
Het leven is niet eerlijk, voetballen is niet eerlijk, de blessuregolf is niet eerlijk, het verlies was niet eerlijk, maar ik was
trots op het derde, eerlijk.
Een woord van dank aan alle supports die blijven opkomen, we zullen proberen jullie te blijven vermaken.
Toch één vraag aan een van de moeders. Ondanks het feit dat uw zoon zelfstandig is gaan wonen, zou het elftal het toch zeer op prijs stellen, wanneer u aandacht blijft besteden aan het leeghalen van zijn voetbaltas na een wedstrijd.
Na vier weken gaat e.e.a. stinken en hebben we vlak voor een wedstrijd zoiets als biologische oorlogsvoering. Bij voorbaat dank, Els.
LPR |