SOEST 3
BOSSTRAAT 137
3766 AE SOEST
tel.: 035-6017529

7 november 2010: BAARN 2 - SOEST 3           0-1

DE ‘LEIDERT’

Op zondagmorgen, rijp aan de bomen, een licht doorkomend zonnetje, verscheen hij aan de Bosstraat Oost.
Vijf wendingen met zijn trappers makend, want dat is nodig om de afstand van zijn ouderlijk huis tot aan het SO Soest hek te overbruggen, stapte hij licht bezweet en met een rood hoofd van zijn stalen ros af.
Hij was ‘wat later dan normaal, maar álles was geregeld’, schreeuwde hij over het marktplein voor de kantine. Blijkbaar had hij in de gaten dat de trainer van het derde niet geheel content was. Vervuld van schuldgevoel leek het hem nodig om alle schuld van ‘niets’ te verleggen naar anderen.

Hij was samen met anderen de avond er voor in een bieretablissement geweest, ter bespreking van alle dingen die zouden gaan komen.
Nu is het zo dat voor een hoop spelers van het derde het een nadeel is dat de zondagmorgen direct na de zaterdagnacht komt, zo ook nu. Hij probeerde uit te leggen dat zij wat ontspanningsoefeningen gedaan hadden, vooral met een speler die aan het revalideren was na een ernstige polsblessure.
Volgens de leidert, de hoofdrolspeler in dit verhaal, was de uitbater van dit Sodom en Gomorrage-beuren, de aanstichter van overdadig trainen in de ochtenduren. Eén speler (om herkenning te voorkomen houden we het op RvL te S.) wilde reeds op een respectabele tijd het pand verlaten om zijn nachtelijks stonde op te zoeken. Hij wilde zich verder horizontaal voorbereiden op de wedstrijd tegen S.V. Baarn, gelijk aan ál zijn medespelers.

De plaatselijke bierdealer deed op dát moment een commerciële meesterzet door een gratis drankje aan te bieden.
De bedoelde speler, wiens initialen reeds eerder genoemd zijn, had niet, volgens eigen woorden, alleen last van zijn pols, maar ook van zijn ruggengraat, door geen ‘nee’ te zeggen.
Algemeen bekend dient echter gezegd te worden dat de meeste spelers van het derde érg veel moeite hebben met promotionele acties van barkeepers, iets wat de aanwezige leidert behoort te weten. In plaats van in te grijpen, verantwoordelijkheid te nemen, ging ook de leidert er in mee en liet zich als in het Hof van Eden overhalen tot verboden in dit geval overtollige) vruchten.
Hij, de leidert dus, hoefde maar twee keer vijfenveertig minuten toe te kijken, commentaar te leveren op de opstelling, de inzichten van de coach, enz.
Fysieke arbeid hoefde hij alleen te leveren door af en toe het veld in te rennen, met een waterzak, om weer eens een oorlogsgewonde op de been te helpen. De niet met name genoemde speler moest echter aan de bak, om al zijn ploeggenoten bij te houden in de revanchematch van vorig jaar. Strijd moest worden geleverd, iets wat het team weer eens ouderwets liet zien.
In een avondsessie zóu de leidert eens uit kunnen leggen dat kansen verzilverd kúnnen en mógen worden. Dat maakt het allemaal een stuk makkelijker in én naast het veld, de 0-1 was geen echte afspiegeling van de wedstrijd.
De polsspeler werd niét de ‘man off the match’, dat werd de nummer 10, Jeroen Kleijwegt, die meer en meer zijn draai begint te vinden op deze moeilijke positie. Hij, de eerstgenoemde dus, werkte zich het snot voor de ogen, maar had benen van beton; iets wat hem niet kwalijk te nemen is.

Het niet ingrijpen van zijn leider, de night before en de commerciële belangen van een vooraanstaand Soest-lid, hebben hem de das om gedaan, dus géén kwaad woord van mij. Misschien moet ik zaterdagavonds zélf gaan kijken wat daar allemaal bij die rotonde gebeurd, is mijn eerste gedachte  …  doe ik echter niet, want dan heeft de, uiteindelijk verantwoordelijke waard, er weer een klant bij.

LPR

terug

MAN OF THE MATCH
van zondag 7 november is:

JEROEN KLEIJWEGT